تراک-25، دستگاهی که بجای درمان سرطان جان بیماران را گرفت
رهاتل: دستگاه پرتودرمانی ترک 25 (Therac-25) قرار بود با کمک نرم افزار، درمان سرطان را سریع تر و دقیق تر کند، اما مجموعه ای از خطاهای برنامه نویسی، ضعف های طراحی و نقص در نظارت ایمنی، آنرا به یکی از مشهورترین پرونده های مرگبار تاریخ فناوری تبدیل کرد. بین سالیان 1985 تا 1987، چند بیمار در آمریکا و کانادا بعد از دریافت دوزهای خیلی بالای پرتو، گرفتار لطمه های شدید شدند و شماری از آنها جان باختند. این پرونده هنوز هم در مهندسی نرم افزار به عنوان هشداری جدی درباره ی سپردن تصمیم های حیاتی به سیستم های کامپیوتری تدریس می شود.
تینا مزدکی_در اوایل دهه ۱۹۸۰، پرتودرمانی به یکی از شیوه های مهم درمان سرطان تبدیل گشته بود. پزشکان برای از بین بردن سلول های سرطانی از پرتوهای یون ساز استفاده می کردند، اما دقت در تعیین محل تابش و کنترل میزان انرژی اهمیت حیاتی داشت. دریافت دوز کمتر از مقدار تجویزشده می توانست اثربخشی درمان را کم کند و دریافت دوز بیشتر از اندازه هم به بافت های سالم بدن لطمه می زد.
در چنین شرایطی، شرکت کانادایی AECL به فکر توسعه نسل تازه ای از دستگاه های پرتودرمانی افتاد. نتیجه این تلاش، دستگاهی به نام Therac-۲۵ بود که با هدف ترکیب قدرت شتاب دهنده خطی و قابلیت های کنترل کامپیوتری طراحی شد.
این دستگاه در اواخر سال ۱۹۸۲ به بازار ارائه شد و در مراکز درمانی آمریکا و کانادا مورد استفاده قرار گرفت. نام ۲۵ در این دستگاه به انرژی پرتو الکترونی آن، یعنی ۲۵ مگاالکترون ولت، اشاره داشت. این دستگاه می توانست با استفاده از دو شیوه متفاوت، بافت های سطحی و عمقی بدن را هدف قرار دهد.
مزیت مهم ترک-۲۵، طراحی فشرده تر آن بود. مهندسان توانسته بودند مسیر شتاب دهنده را به گونه ای طراحی نمایند که دستگاه با وجود قدرت بالا، فضای کمتری اشغال کند.
اما نوآوری اصلی فقط به ابعاد و قدرت دستگاه محدود نمی شد. ترک-۲۵ قرار بود بخش زیادی از پروسه آماده سازی و کنترل درمان را به کامپیوتر بسپارد. اپراتور اطلاعات بیمار و دوز موردنیاز را وارد می کرد و نرم افزار وظیفه تنظیم دستگاه و کنترل پروسه تابش را برعهده می گرفت. این خصوصیت سرعت کار را افزایش می داد و به مراکز درمانی اجازه می داد در طول روز بیماران بیشتری را درمان کنند.
در ظاهر، همه چیز نشانه پیشرفت بود. مشکل از جایی شروع شد که طراحان برای اعتماد بیشتر به نرم افزار، بخشی از سازوکارهای ایمنی فیزیکی دستگاه را کنار گذاشتند.
تصمیمی که همه چیز را تغییر داد برای درک فاجعه ترک-۲۵ باید به تفاوت آن با نسل های قبلی این دستگاه نگاه کرد. شرکت AECL قبل از این دو مدل به نامهای Therac-۶ و Therac-۲۰ ساخته بود. این دستگاهها هم از کامپیوتر برای تسهیل عملکرد استفاده می کردند، اما بخش مهمی از سازوکارهای ایمنی آنها مستقل از نرم افزار و بصورت سخت افزاری طراحی شده بود.
بعنوان مثال، مدارهای مستقل و قفل های مکانیکی مانع از آن می شدند که دستگاه در وضعیت نامناسب، پرتو خطرناک را به سوی بیمار هدایت کند. اما در طراحی ترک-۲۵، رویکرد متفاوتی اتخاذ شد. مهندسان تصمیم گرفتند بخش قابل توجهی از کنترل های ایمنی را به نرم افزار منتقل کنند. به این ترتیب، دستگاه جدید به ترکیبی بسیار وابسته از سخت افزار و نرم افزار تبدیل شد.
این تصمیم از نظر اقتصادی و مهندسی مزایایی داشت. تعداد قطعات سخت افزاری کمتر می شد، دستگاه ارزان تر تولید می شد و کنترل عملکرد آن ساده تر به نظر می رسید.
با این وجود، یک مشکل اساسی وجود داشت. اگر نرم افزار اشتباه می کرد، دیگر لزوما یک سازوکار مستقل و فیزیکی وجود نداشت که جلوی پیامد خطرناک آنرا بگیرد. در نسل های قبلی، اگر کامپیوتر گرفتار خطا می شد، تعدادی از قفل های سخت افزاری همچنان می توانستند مانع از تابش نامناسب شوند. اما در ترک-۲۵، بخش مهمی از این مسئولیت به همان سیستمی سپرده شده بود که ممکن بود گرفتار خطا شود.
بعبارت دیگر، نرم افزار هم وظیفه اجرای درمان را برعهده داشت و هم باید مراقب می بود که درمان از محدوده ایمن خارج نشود. این وابستگی به نرم افزار، در کنار ضعف در تحلیل خطرها و آزمایش سیستم، زمینه ساز یکی از مشهورترین حوادث تاریخ مهندسی کامپیوتر شد.
تصویر دستگاه پرتودرمانی ترک ۲۵ یک دستگاه، دو نوع پرتو و یک وضعیت خطرناک ترک-۲۵ می توانست از پرتو الکترونی و پرتو ایکس برای درمان استفاده نماید. پرتوهای الکترونی برای درمان بافت های سطحی مناسب بودند، در صورتیکه پرتو ایکس امکان نفوذ عمیق تر به بافت های بدن را فراهم می کرد.
برای تولید پرتو ایکس، دستگاه باید پرتو الکترونی پرانرژی را به یک هدف فلزی هدایت می کرد تا پرتوهای ایکس تولید شوند. سپس سیستم ای دیگر شدت و توزیع پرتو را تنظیم می کرد تا انرژی مناسب به بدن بیمار برسد.
اما اگر دستگاه در وضعیت اشتباه قرار می گرفت، پرتو الکترونی پرقدرت می توانست بدون عبور از اجزای لازم، مستقیما به بدن بیمار برخورد کند. برای تغییر وضعیت دستگاه، مجموعه ای چرخان به نام Turntable وجود داشت که اجزای مختلف موردنیاز برای حالت های درمانی را در راه پرتو قرار می داد.
نرم افزار باید مطمئن می شد این مجموعه در موقعیت درست قرار گرفته است و سپس اجازه تابش می داد. در صورت بروز اختلال، دستگاه باید درمان را متوقف می کرد.
مشکل این بود که تعدادی از خطاهای نرم افزاری سبب می شدند دستگاه تصور کند همه چیز درست است، در صورتیکه وضعیت حقیقی اجزای مکانیکی با تنظیمات انتخاب شده مطابقت نداشت.
پرتو خام دستگاه می توانست در هر جلسه درمانی بین ۱۵ هزار تا ۲۰ هزار راد دوز تابشی به وجود بیاورد، در صورتیکه دوز معمول تجویزشده برای یک جلسه درمان در حدود ۲۰۰ راد بود.
این اختلاف نشان داده است چرا کوچک ترین اشتباه در کنترل دستگاه می توانست به لطمه های جبران ناپذیر منجر شود.
اولین قربانی؛ بیماری که احساس کرد بدنش می سوزد اولین حادثه شناخته شده ترک-۲۵ در ۳ ژوئن ۱۹۸۵ در مرکز سرطان شناسی منطقه ای کنستون (Kennestone Regional Oncology Center) در شهر ماری یتا در ایالت جورجیا رخ داد. لیندا نایت، زنی ۶۱ ساله که برای پیگیری درمان سرطان سینه به این مرکز مراجعه نموده بود، قرار بود تحت پرتودرمانی ناحیه ترقوه قرار بگیرد.
او قبل از آن هم چندین جلسه درمان با دستگاه های پرتودرمانی را پشت سر گذاشته بود و می دانست که این پروسه بطور معمول بدون درد صورت می گیرد. اما این دفعه اتفاق متفاوتی افتاد.
بمحض روشن شدن دستگاه، نایت احساس کرد نیرویی شبیه حرارت شدید و سوزش به بدنش برخورد کرده است. وقتی تکنسین وارد اتاق شد، بیمار اظهار داشت که بدنش را سوزانده اند. پاسخ اولیه تکنسین این بود که چنین اتفاقی ممکن نیست.
اما وضعیت جسمی نایت در ایام بعد به سرعت بدتر شد. پوست ناحیه سینه او متورم شد و درد شدیدی را تجربه نمود. بعد از مدتی، نشانه های سوختگی در پشت بدنش هم ظاهر شد. این مورد پزشکان را به این نتیجه رساند که لطمه از سطح پوست فراتر رفته و ناشی از دریافت مقدار بسیار زیادی پرتو بوده است.
برآوردهای پزشکی نشان می داد که او احتمالاً در یک یا دو نوبت، دوزی در حدود ۲۰ هزار راد دریافت کرده است. این میزان حدودا ۱۰۰ برابر دوز معمول یک جلسه درمان بود.
نایت در نهایت بخشی از توان حرکتی شانه و بازوی خویش را از دست داد و برای کنترل لطمه های ناشی از تابش، سینه چپ او برداشته شد. نکته عجیب ماجرا این بود که شرکت سازنده در جواب پرسش های اولیه در رابطه با امکان بروز چنین خطایی، اعلام نموده بود که دستگاه اساسا نمی تواند در وضعیت درمان الکترونی بدون سیستم پخش کننده پرتو کار کند. به این ترتیب، اولین نشانه جدی از وجود نقص در ترک-۲۵ با تردید و انکار رو به رو شد.
پنج بار فشردن دکمه تکرار؛ خطایی که بیمار را به بیمارستان کشاند حادثه بعدی در ۲۶ ژوئیه ۱۹۸۵ در مرکز سرطان انتاریو در شهر همیلتون کانادا صورت گرفت. دونا گارتنر، بیمار ۴۰ ساله دچار سرطان دهانه رحم، برای بیست وچهارمین جلسه پرتودرمانی خود به مرکز مراجعه نموده بود.
اپراتور دستگاه را فعال کرد، اما بعد از حدود پنج ثانیه، سیستم متوقف گردید و پیغام خطای H-Tilt روی نمایشگر ظاهر شد. نمایشگر نشان می داد که هیچ دوزی از پرتو به بیمار نرسیده است. اپراتور هم با تصور این که درمان شروع نشده، دکمه ادامه را فشار داد.
دستگاه باردیگر متوقف گردید و همان پیام را نمایش داد. این پروسه در مجموع پنج بار تکرار شد. بعد از بررسی اولیه، تکنسین مرکز نتوانست نقص مشخصی در دستگاه پیدا کند و گارتنر مرکز درمانی را ترک کرد. با این وجود، بیمار از احساس سوزش و درد غیرمعمول در ناحیه لگن شکایت داشت.
سه روز بعد، وضعیت او به حدی وخیم شد که در بیمارستان بستری شد. مرکز درمانی بعد از این حادثه دستگاه را از سرویس خارج کرد و شرکت سازنده را در جریان قرار داد. این اولین بار بود که AECL بطور رسمی از احتمال دریافت دوز بیشتر از اندازه ازطریق یک بیمار ترک-۲۵ باخبر می شد.
شرکت در واکنش اولیه، احتمال وجود نقص در کلید تشخیص موقعیت قطعات چرخان دستگاه را بیان کرد و اصلاحاتی در قسمت مکانیکی و نرم افزاری انجام داد.
اما نکته تلخ این ماجرا آن بود که با وجود لطمه شدید ناشی از پرتودهی، گارتنر در نوامبر همان سال بر اثر سرطان جان باخت. بررسی کالبدشکافی نشان داد اگر بیماری زمینه ای جان او را نمی گرفت، لطمه ناشی از پرتودهی احتمالاً به جراحی تعویض کامل مفصل لگن منجر می شد.
شرکت تصور می کرد با اصلاحات انجام شده، مشکل برطرف شده است، اما حوادث بعدی نشان دادند که نقص اصلی هنوز بطور کامل شناسایی نشده بود.
وقتی شرکت سازنده به بیماران و پزشکان اطمینان می داد دستگاه مقصر نیست در دسامبر ۱۹۸۵، حادثه دیگری در بیمارستان یادبود دره یاکیما (Yakima Valley Memorial Hospital) در ایالت واشنگتن رخ داد. جانیس تیلمان، بیماری که برای درمان با ترک-۲۵ مراجعه نموده بود، بعد از یکی از جلسات متوجه قرمزی غیرعادی پوست ناحیه لگن خود شد.
این قرمزی به صورت خطوط موازی روی پوست ظاهر شده بود. از آنجایی که لطمه های ناشی از دریافت بیشتر از اندازه پرتو ممکنست با چند روز تأخیر بروز کنند، در ابتدا ارتباط روشنی میان وضعیت پوست بیمار و دستگاه پرتودرمانی پیدا نشد.
بیمار به درمان ادامه داد و کارکنان مرکز هم بدنبال علت دیگری برای این تغییرات پوستی بودند. مرکز درمانی موضوع را با شرکت سازنده در بین گذاشت، اما پاسخ دریافت شده اطمینان بخش بود. AECL اعلام نمود که بعد از بررسی، لطمه گزارش شده نمی تواند ناشی از نقص دستگاه یا اشتباه اپراتور باشد. همین اطمینان سبب شد احتمال ارتباط لطمه با پرتودهی بیشتر از اندازه به حاشیه برود.
اما در بررسی های بعدی مشخص شد تیلمان گرفتار زخم مزمن، تخریب بافت و درد مداوم شده است. او برای درمان به جراحی و پیوند پوست نیاز پیدا کرد.
این حادثه نشان داد که حتی بعد از اولین هشدارها و اصلاحات اولیه، مشکل ترک-۲۵ همچنان ادامه داشت و پاسخ های اطمینان بخش شرکت سازنده نمی توانست جایگزین بررسی مستقل و دقیق شود.
خطای معروف Malfunction ۵۴؛ وقتی یک کلید ساده فاجعه آفرید یکی از مهم ترین نقاط عطف پرونده ترک-۲۵ در مارس و آوریل ۱۹۸۶ در مرکز سرطان شرق تگزاس در شهر تایلر صورت گرفت.
در ۲۲ مارس ۱۹۸۶، بیماری به نام آیزاک دال برای نهمین جلسه پرتودرمانی خود رجوع کرد. او قبل تر تحت جراحی قرار گرفته بود و قرار بود ناحیه شانه چپش با پرتو درمان گردد.
اپراتور هنگام وارد کردن اطلاعات درمانی متوجه اشتباهی شد و از کلید جهت نمای بالا روی صفحه کلید برای اصلاح اطلاعات بهره برد.
بعد از شروع درمان، دستگاه متوقف گردید و پیام «Malfunction ۵۴» روی نمایشگر ظاهر شد. این خطا در ظاهر به مفهوم توقف درمان بود و نمایشگر اعلام می کرد تنها مقادیر کمی از دوز تجویزشده به بیمار رسیده است.
اپراتور تصور کرد مشکل جدی نیست و دکمه ادامه را فشار داد. اما بیمار در داخل اتاق درمان، اتفاق دیگری را تجربه می کرد. دال ناگهان نور شدیدی دید، صدایی شبیه وزوز و جرقه شنید و ضربه ای همراه با حرارت شدید احساس کرد. او که متوجه غیرعادی بودن وضعیت شده بود، کوشش کرد از تخت بلند شود. در همین لحظه، تلاش مجدد دستگاه برای شروع درمان، شوک دیگری به بدنش وارد کرد.
نکته عجیب تر این که در آن روز، نمایشگر تصویری مرکز درمانی قطع بود و سیستم صوتی هم درست کار نمی کرد. ازاین رو اپراتور امکان مشاهده مستقیم وضعیت بیمار را نداشت. دال بعد از خروج از اتاق درمان معاینه شد، اما در بررسی اولیه تصور کردند که احتمالاً گرفتار برق گرفتگی شده است.
شرکت سازنده هم بعد از بررسی دستگاه نتوانست خطا را بازتولید کند و اعلام نمود که ترک-۲۵ قادر به ایجاد چنین دوز اضافه ای نیست.
اما وضعیت بیمار کم کم وخیم تر شد. او گرفتار درد مداوم، تهوع، اختلالات عصبی و فلج اندام ها شد و در نهایت در اوت ۱۹۸۶ بر اثر عوارض پرتودهی جان باخت. چهار روز بعد از حادثه دال، در ۱۱ آوریل ۱۹۸۶، بیمار دیگری به نام دنیل مک کارتی در همان مرکز درمانی تحت پرتودرمانی قرار گرفت.
این دفعه اپراتور هنگام اصلاح اطلاعات درمانی باردیگر از کلید جهت نمای بالا بهره برد و بعد از شروع درمان، همان پیام Malfunction ۵۴ ظاهر شد. مک کارتی به شدت فریاد می زد و می گفت صورتش آتش گرفته است. او هم قبل از توقف دستگاه، نور شدیدی دیده و صدایی شبیه سوختن و جرقه شنیده بود.
بعد از این حادثه، فیزیک دان مرکز درمانی تصمیم گرفت دستگاه را از سرویس خارج کند و همراه اپراتور، شرایط بروز خطا را بررسی کند. آنها عاقبت متوجه شدند که خطا زمانی اتفاق می افتد که اپراتور اطلاعات درمان را با سرعت زیاد اصلاح می کند.
این دفعه شرکت سازنده هم توانست شرایط بروز خطا را بازتولید کند. نتیجه بررسی ها نشان داد که مشکل به نحوه مدیریت همزمان وظایف نرم افزار مربوط است. اپراتور در فاصله زمانی بسیار کوتاهی اطلاعات را تغییر می داد، در صورتیکه نرم افزار هنوز مشغول پردازش تنظیمات قبلی بود.
این وضعیت سبب می شد بخش های مختلف برنامه با اطلاعات ناسازگار کار کنند و دستگاه در شرایطی خطرناک قرار بگیرد. شرکت برای جلوگیری موقت از تکرار حادثه، پیشنهاد کرد کلید جهت نمای بالا از صفحه کلید دستگاه حذف شود.
اما مک کارتی هم بعد از لطمه های شدید عصبی و جسمی، در اول مه ۱۹۸۶ جان باخت.
باگ نرم افزاری چه بود؟ پرونده ترک-۲۵ یکی از شناخته شده ترین نمونه های خطای Race Condition در تاریخ مهندسی نرم افزار است. Race Condition یا «شرایط رقابتی» زمانی رخ می دهد که چند پروسه نرم افزاری بطور همزمان به اطلاعات یا منابع مشترک دسترسی پیدا می کنند و نتیجه عملکرد سیستم به ترتیب و زمان بندی اجرای آنها وابسته می شود.
برای درک ساده تر این اتفاق، دو کارمند را تصور کنید که همزمان درحال تغییر یک پرونده هستند. یکی اطلاعات جدیدی را وارد می کند، اما دیگری هنوز بر مبنای اطلاعات قبلی تصمیم می گیرد. اگر سیستم نتواند ترتیب این تغییرات را به درستی مدیریت کند، نتیجه ممکنست کاملا متفاوت از چیزی باشد که هر دو انتظار دارند.
در ترک-۲۵ هم چنین وضعیتی صورت گرفت. نرم افزار دستگاه باید همزمان چند وظیفه را مدیریت می کرد. همچون دریافت اطلاعات اپراتور، تنظیم شدت پرتو، کنترل موقعیت قطعات مکانیکی و بررسی وضعیت ایمنی.
زمانی که اپراتور با سرعت زیاد اطلاعات را اصلاح می کرد، امکان داشت بخش های مختلف نرم افزار به وضعیت یکسانی از داده ها دسترسی نداشته باشند. بنابراین، یک بخش از برنامه تصور می کرد تنظیمات قبلی هنوز معتبر هستند، در صورتیکه بخش دیگری اطلاعات جدید را دریافت کرده بود.
این ناهماهنگی می توانست سبب شود دستگاه با وجود قرار نداشتن اجزای مکانیکی در موقعیت مناسب، پرتو پرقدرت را فعال کند. نکته مهم اینست که خطای نرم افزاری فقط به مفهوم اشتباه در نوشتن یک دستور نبود. مشکل اصلی در نحوه طراحی و مدیریت فرایندهای هم زمان، نبود سازوکارهای کافی برای پیشگیری از وضعیت های خطرناک و ضعف در آزمایش شرایط غیرمعمول بود.
از طرف دیگر، استفاده از کدهای به جامانده از نسل های قبلی هم سبب شده بود تعدادی از فرضیات قدیمی بدون ارزیابی کامل در دستگاه جدید مورد استفاده قرار بگیرند. به این ترتیب، یک نقص نرم افزاری که در وضعیت خاص فعال می شد، به خطری حقیقی برای جان بیماران تبدیل شد.
اپراتورها حین انجام کار با دستگاه پرتودرمانی ترک ۲۵ حادثه آخر؛ بیماری که بجای ۷۹ راد، هزاران راد دریافت کرد با وجود اصلاحات انجام شده، پرونده ترک-۲۵ هنوز بسته نشده بود. در ۱۷ ژانویه ۱۹۸۷، حادثه دیگری در بیمارستان یاکیما رخ داد.
آندرس انگمن برای دریافت مجموعه ای از درمان های پرتویی به بیمارستان مراجعه نموده بود. دو اولین مرحله درمان براساس برنامه انجام شد، اما در مرحله بعدی دستگاه با خطا مواجه گردید. اپراتور تصور کرد که هنوز دوزی به بیمار نرسیده است و کوشش کرد درمان را ادامه دهد.
انگمن در داخل اتاق درمان احساس سوزش شدیدی در قفسه سینه کرد و موضوع را بوسیله سیستم ارتباطی به اپراتور اطلاع داد. بعد از بررسی های بیشتر، مشخص شد دستگاه احتمالاً در وضعیتی قرار گرفته که پرتو الکترونی بدون عبور از اجزای لازم به بیمار رسیده است.
این دفعه هم نرم افزار نتوانسته بود موقعیت حقیقی مجموعه چرخان دستگاه را به درستی تشخیص دهد. برآورد مهندسان نشان می داد انگمن بجای دریافت ۷۹ راد دوز موردنظر، احتمالاً بین ۸ هزار تا ۱۰ هزار راد پرتو دریافت کرده است.
وی در آوریل ۱۹۸۷ جان باخت. باآنکه قبل از این حادثه به سرطان پیشرفته مبتلا بود، بررسی ها نشان داد عوارض ناشی از پرتودهی بیشتر از اندازه نقش اصلی را در مرگ او داشتند. این حادثه نشان داد که حتی اصلاح خطای مربوط به کلید جهت نما و Race Condition هم برای ایمن سازی کامل دستگاه کافی نبوده است.
پایان کار ترک-۲۵؛ ورود نهادهای نظارتی بعد از تکرار حوادث و افزایش شواهد مربوط به نقص دستگاه، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) وارد عمل شد. در مه ۱۹۸۶، این سازمان ترک-۲۵ را معیوب اعلام نمود و از شرکت سازنده خواست برنامه ای جامع برای اصلاح نقص ها عرضه نماید.
در ادامه، FDA از AECL خواست علاوه بر اصلاح نرم افزار، سازوکارهای ایمنی دستگاه را هم بازبینی کند. همچون اقدامات موردنظر، تغییر پیام های خطا، پیشگیری از ادامه درمان بعد از دریافت پالس های غیرعادی پرتو و تقویت سازوکارهای مستقل ایمنی بود.
بعد از حادثه ژانویه ۱۹۸۷ هم فشار نهادهای نظارتی بیشتر شد. در فوریه همان سال، FDA و نهادهای مسئول در کانادا سفارش کردند استفاده معمول از دستگاه تا زمان تکمیل اصلاحات متوقف شود.
شرکت سازنده در چند مرحله برنامه اصلاحی ارایه کرد و بعد از انجام آزمایش ها و بررسی های فنی، تغییرات لازم را روی دستگاهها اعمال کرد.
این اصلاحات شامل بازبینی نرم افزار، تغییر برخی قطعات سخت افزاری و بازگرداندن سازوکارهای ایمنی مستقل بود.
بالاخره، دستگاه های اصلاح شده بعد از بررسی های ایمنی باردیگر وارد چرخه استفاده شدند و در گزارش تاریخی مرکز اخلاق آنلاین دانشگاه ویرجینیا، حادثه دیگری از این نوع بعد از اصلاحات نهائی ثبت نشده است.
به طور خلاصه، با وجود این، یک مشکل اساسی وجود داشت. به این ترتیب، نخستین نشانه جدی از وجود نقص در ترک-۲۵ با تردید و انکار مواجه شد. مک کارتی به شدت فریاد می زد و می گفت صورتش آتش گرفته است.
منبع: رهاتل
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان رهاتل در مورد این مطلب