تفاوت گیربکس های دوکلاچه تر و خشک فراتر از سیستم خنک کاری است
به گزارش رهاتل، گیربکس های دوکلاچه (DCT) در خودرو های مدرن محبوبیت زیادی پیدا کرده اند. این گیربکس ها ضمن ارایه تعویض دنده های سریع، راندمان مناسبی دارند و راحتی یک گیربکس اتوماتیک را بدون کنار گذاشتن کامل اصول مکانیکی گیربکس دستی فراهم می کنند.
به گزارش رهاتل به نقل از خبر آنلاین، به نقل از دیجیاتو، قبل از بررسی تفاوت کلاچ خشک و تر، بهتر است ابتدا با نحوه عملکرد گیربکس دوکلاچه آشنا شویم. همانطور که از نام آن مشخص است، این گیربکس بجای یک کلاچ، از دو کلاچ مجزا استفاده می کند؛ در حالیکه گیربکس های دستی معمولی تنها یک کلاچ دارند.
یکی از کلاچ ها وظیفه انتقال نیرو در دنده های فرد و دیگری مسئول دنده های زوج است. این ساختار به گیربکس اجازه می دهد قبل از آنکه راننده به دنده بعدی نیاز پیدا کند، آنرا از قبل آماده کند. هنگام تعویض دنده، یکی از کلاچ ها آزاد و دیگری درگیر می شود. به این ترتیب، انتقال نیرو با کمترین وقفه ممکن ادامه پیدا می کند.
برعکس گیربکس های اتوماتیک متداول که معمولا برای انتقال نیرو از مبدل گشتاور استفاده می نمایند، گیربکس دوکلاچه از درگیری کلاچ ها برای انتقال قدرت موتور به مجموعه دنده ها بهره می برد. تمام این پروسه بصورت الکترونیکی کنترل می شود و راننده احتیاجی به استفاده از پدال کلاچ یا انتخاب دستی تک تک دنده ها ندارد.
نتیجه این ساختار، گیربکسی است که راحتی استفاده از یک جعبه دنده اتوماتیک را با ارتباط مکانیکی مستقیم و تعویض دنده های سریع گیربکس دستی ترکیب می کند.
گیربکس دوکلاچه خشک چیست؟ در گیربکس دوکلاچه خشک، کلاچ ها بدون غوطه ور بودن در روغن گیربکس فعالیت می نمایند. ساختار کلی آنها شباهت زیادی به کلاچ خودرو های دنده دستی معمولی دارد؛ با این تفاوت که در گیربکس DCT از دو کلاچ و مکانیزم کنترلی خودکار برای مدیریت درگیری آنها استفاده می شود.
از آنجایی که صفحات کلاچ در روغن قرار ندارند، این سیستم به جریان اختصاصی روغن برای خنک کاری کلاچ نیاز ندارد. درنتیجه، پیچیدگی مکانیکی، وزن و اتلاف انرژی ناشی از پمپاژ و گردش روغن در گیربکس کاهش می یابد.
گیربکس های دوکلاچه خشک معمولا برای موتورهای کوچک تر و خودروهایی مناسب هستند که به تحمل گشتاور خیلی بالا نیاز ندارند. وزن کمتر، ساختار ساده تر و راندمان مناسب سبب شده است این نوع گیربکس ها گزینه جذابی برای خودرو های جمع وجور و مدل هایی باشند که مصرف سوخت در آنها اهمیت زیادی دارد.
البته این ساختار معایبی هم دارد. از آنجایی که روغنی برای انتقال حرارت از صفحات کلاچ وجود ندارد، کلاچ خشک باید گرمای تولیدشده هنگام درگیری را از راه هوا و قطعات اطراف دفع کند. لغزش مکرر کلاچ، به ویژه در ترافیک سنگین یا هنگام حرکت های طولانی با سرعت پایین، می تواند دمای آنرا افزایش دهد و روند استهلاک را سریع تر کند.
به همین دلیل، برخی گیربکس های دوکلاچه خشک در ترافیک های سنگین و شرایطی که خودرو مرتباً متوقف و حرکت می کند، امکان دارد نسبت به گیربکس های اتوماتیک معمولی عملکرد نرم و راحتی نداشته باشند.
گیربکس دوکلاچه تر چیست؟ در گیربکس دوکلاچه تر، صفحات کلاچ درون روغن گیربکس فعالیت می نمایند. این روغن علاوه بر روان کاری قطعات، وظیفه مهم تری هم برعهده دارد: انتقال گرمای تولیدشده از مجموعه کلاچ به بیرون.
توانایی بهتر در خنک کاری موجب می شود گیربکس های دوکلاچه تر بتوانند گشتاور بیشتری را تحمل کنند و در شرایط کاری سخت تری عملکرد مناسبی داشته باشند. به همین دلیل، این نوع گیربکس ها معمولا در خودرو های قدرتمند، مدلهای اسپرت و خودروهایی استفاده می شوند که گیربکس آنها باید توان خروجی بالای موتور را مدیریت کند.
وجود روغن همینطور به کنترل دما هنگام درگیری های مکرر کلاچ کمک می نماید. بنابراین، گیربکس های دوکلاچه تر برای شرایطی که شامل تعویض دنده های پی درپی و بار حرارتی بالا هستند، گزینه مناسب تری محسوب می شوند.
بااین حال، سیستم خنک کاری پیشرفته تر بدون هزینه نیست. گیربکس های دوکلاچه تر به روغن، قطعات اضافی و در خیلی از موارد به مجموعه های اختصاصی پمپاژ و خنک کاری نیاز دارند. گردش روغن در سیستم هم مقداری اتلاف انرژی به وجود می آورد و امکان دارد در مقایسه با یک گیربکس خشک مشابه، راندمان کلی را کم کند.
همچنین، بسته به طراحی سازنده و برنامه سرویس دوره ای، گیربکس های دوکلاچه تر امکان دارد به نگهداری دقیق تر و تعویض منظم روغن گیربکس نیاز داشته باشند.
تفاوت گیربکس دوکلاچه خشک و تر چیست؟ بااینکه هر دو نوع گیربکس از اصول یکسانی برای عملکرد دوکلاچه استفاده می نمایند، تفاوت در ساختار آنها موجب می شود هرکدام برای کاربردهای متفاوتی مناسب باشند. مهم ترین تفاوت های این دو سیستم عبارت اند از:
سیستم خنک کاری: کلاچ خشک گرما را از راه هوا و قطعات اطراف دفع می کند؛ درحالی که در کلاچ تر، روغن در گردش وظیفه انتقال حرارت را برعهده دارد. ظرفیت تحمل گشتاور: گیربکس های دوکلاچه تر معمولا به سبب توانایی بیشتر در مدیریت حرارت، گشتاور بالاتری را تحمل می کنند. راندمان: گیربکس های خشک معمولا اتلاف انرژی کمتری دارند؛ برای اینکه احتیاجی به گردش روغن در اطراف مجموعه کلاچ نیست. وزن و پیچیدگی: ساختار گیربکس های خشک ساده تر و سبک تر است؛ اما گیربکس های تر به تجهیزات بیشتری برای مدیریت و گردش روغن نیاز دارند. شرایط رانندگی: گیربکس های تر برای فعالیت مکرر تحت بار زیاد مناسب تر هستند؛ در مقابل، گیربکس های خشک امکان دارد در ترافیک های سنگین و شرایطی که کلاچ برای مدت طولانی در حالت لغزش قرار می گیرد، حساس تر باشند. نگهداری: گیربکس های تر معمولا به سرویس و تعویض روغن مخصوص نیاز دارند. البته گیربکس های خشک هم برای روان کاری مجموعه دنده ها به روغن نیازمند هستند، اما کلاچ آنها در روغن غوطه ور نیست. هیچ کدام از این دو فناوری را نمی توان در تمام شرایط برتر دانست. گیربکس دوکلاچه خشک می تواند انتخاب مناسبی برای یک خودروی سبک و کم مصرف باشد؛ درحالی که گیربکس دوکلاچه تر برای خودروهایی که به تحمل گشتاور بیشتر و مدیریت بهتر حرارت نیاز دارند، گزینه منطقی تری است.
اگر قصد خرید خودرویی مجهز به گیربکس دوکلاچه را دارید، بهتر است قبل از تصمیم گیری از نوع کلاچ مورد استفاده در آن آگاه شوید. این تفاوت می تواند از راحتی رانندگی روزمره تا هزینه های نگهداری در طولانی مدت را تحت تأثیر قرار دهد.
گیربکس دوکلاچه خشک برای خودرو های سبک با موتورهایی که قدرت و گشتاور متوسطی دارند، انتخاب مناسبی است. اتلاف انرژی کمتر و ساختار نسبتاً ساده این گیربکس می تواند به بهبود مصرف سوخت کمک نماید و آنرا به گزینه ای کاربردی برای رفت وآمدهای روزمره تبدیل کند.
در مقابل، اگر خودرو قدرت و گشتاور بالایی داشته باشد یا مقرر است در شرایط کاری سنگین تری مورد استفاده قرار بگیرد، گیربکس دوکلاچه تر به سبب توانایی بیشتر در تحمل گشتاور و مدیریت حرارت، انتخاب مناسب تری خواهد بود.
منبع: رهاتل
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان رهاتل در مورد این مطلب