نادر مکاری از خسارت حمله به پژوهشگاه فضایی ایران می گوید
رهاتل: نادر مکاری، سرپرست پژوهشگاه فضایی ایران، از برنامه ریزی برای عرضه عمومی سیستم «ایران زمین» در پاییز ۱۴۰۵ خبر داد؛ سیستم ای که با تجمیع و پردازش تصاویر ماهواره ای، کاربردهایی در پایش کشاورزی، مدیریت شهری و مدیریت بحران دارد. وی در گفت و گو با کافه خبر خبرآنلاین، ضمن تشریح ظرفیتهای ماهواره «خیام» و برنامه های توسعه ناوبری بومی، از تلاش برای بسط بازار خدمات فضایی و افزایش نقش بخش خصوصی گفت و درباره ی خسارت های حمله به پژوهشگاه و روند احیای زیرساخت های تخصصی آن توضیح داد.
تینا مزدکی- توسعه فناوری فضایی زمانی می تواند به بهبود زندگی مردم منجر شود که داده های ماهواره ای از مرحله تولید و پردازش عبور کنند و به خدمات قابل استفاده برای شهروندان، کسب و کارها و دستگاههای اجرائی تبدیل شوند. از پایش مزارع و تغییرات شهری گرفته تا شناسایی مناطق لطمه دیده در حوادث طبیعی، تصاویر ماهواره ای می توانند در مدیریت منابع و کاهش زمان تصمیم گیری نقش داشته باشند؛ اما تحقق این ظرفیت ها به کیفیت تصاویر، تناوب تصویربرداری، زیرساخت پردازش و دسترسی کاربران وابسته است.
نادر مکاری، سرپرست پژوهشگاه فضایی ایران، در گفت و گو با کافه خبر خبرآنلاین، با تشریح برنامه های این پژوهشگاه در عرصه سنجش از دور، منظومه های ماهواره ای و ناوبری بومی، از برنامه ریزی برای عرضه عمومی سیستم «ایران زمین» در پاییز ۱۴۰۵ آگاهی داد. به قول او، هدف این سیستم فقط نمایش تصاویر ماهواره ای نیست، بلکه فراهم کردن بستری برای تجمیع بایگانی تصاویر، پردازش داده ها و توسعه خدمات کاربردی است.
مکاری در این گفت و گو همینطور درباره ی فاصله زمانی بروزرسانی تصاویر، مدل اقتصادی خدمات فضایی، نقش بخش خصوصی، مراحل گسترش فناوری های ناوبری و خسارت های ناشی از حمله به پژوهشگاه توضیح داد.
ماهواره خیام برای پایش کشاورزی و مدیریت بحران ظرفیت دارد اگر ماهواره های ایران تصاویر دقیق تری تولید کنند، چه چیزی در زندگی روزمره مردم تغییر می کند؟ برای پاسخ گویی به خیلی از نیازهای کشور، الزاماً به تصاویر با قدرت تفکیک مکانی خیلی بالاتر نیاز نداریم. تصاویر ماهواره خیام با قدرت تفکیک مکانی بهتر از یک متر، ظرفیت ارزشمندی دارند و می توانند پاسخ گوی بخش قابل توجهی از نیازهای کشور در عرصه هایی مانند کشاورزی، مدیریت شهری، پایش منابع طبیعی، صیانت از محیط زیست و مدیریت بحران باشند.
در کنار قدرت تفکیک مکانی، تعداد ماهواره های فعال و زمان بازدید مجدد از یک منطقه هم اهمیت زیادی دارد. هرچقدر تصاویر دقیق باشند، اگر نتوانیم در زمان مناسب و با تناوب مورد نیاز از یک منطقه تصویر جدید دریافت نماییم، در خیلی از کاربردها، بخصوص مدیریت بحران، با محدودیت مواجه خواهیم شد.
بعنوان مثال، تصاویر ماهواره ای می توانند به پایش وضعیت مزارع، بررسی تغییرات پوشش گیاهی و مدیریت بهتر منابع کمک کنند. در مدیریت شهری هم می توان از این تصاویر برای پایش تغییرات کاربری زمین و توسعه شهرها بهره گرفت. در مدیریت بحران، دسترسی به تصاویر به روز می تواند به شناسایی سریع تر مناطق لطمه دیده و هدایت بهتر عملیات امدادی کمک نماید.
رویکرد ما اینست که فناوری فضایی را از مرحله تولید داده فراتر ببریم و آنرا به خدماتی تبدیل نماییم که در تصمیم گیری دستگاههای اجرائی، مدیریت منابع کشور، کاهش خسارات ناشی از حوادث و بهبود زندگی مردم اثر ملموس داشته باشند.
نادر مکاری، سرپرست پژوهشگاه فضایی سیستم ایران زمین تصاویر ماهواره ای را تجمیع و به داده های کاربردی مبدل می کند سیستم «ایران زمین» که از آن با عنوان «گوگل ارث ایرانی» یاد می شود، چه کاری انجام می دهد؟ سیستم ایران زمین را نباید فقط نسخه ای داخلی از یک ابزار نمایش تصاویر ماهواره ای بدانیم. تفاوت اصلی این سیستم در تجمیع داده های فضایی و فراهم کردن امکان استفاده کاربردی از آنهاست.
در این سامانه، تصاویر ماهواره های ایرانی که طی سالیان مختلف از مناطق مختلف کشور تصویربرداری کرده اند، در کنار تصاویر ماهواره های دیگر که در اختیار کشور قرار دارد، گردآوری می شوند. همینطور با همکاری صاحبان داده و بخش خصوصی، امکان اضافه شدن آرشیوهای موجود در دیگر مجموعه ها فراهم خواهد شد.
در مرحله بعد، تصاویر متناسب با نیاز کاربران پردازش می شوند. بطور مثال، تصحیحات هندسی روی تصاویر اعمال می شود تا انطباق مکانی آنها با موقعیت حقیقی عوارض روی زمین بهبود یابد. این مورد جهت بررسی مسیر جاده ها، پایش پروژه های عمرانی، اندازه گیری تغییرات شهری و تحلیل های مکانی اهمیت زیادی دارد.
ارزش اصلی ایران زمین در ایجاد زیرساختی برای دسترسی به بایگانی تصاویر، پردازش داده ها و تبدیل اطلاعات فضایی به محصولات مورد نیاز دستگاههای اجرائی، شرکت ها، محققان و سایر کاربران است.
نسخه قابل استفاده این سیستم چه زمانی منتشر می شود؟ نام این سیستم ایران زمین است. نسخه اولیه آن برای شروع ارایه خدمات آماده شده و توسعه آن با تأکید بر پوشش مناطق مختلف کشور و تکمیل قابلیت های فنی ادامه دارد.
در مرحله نخست، شهرهای بزرگی همچون تهران، اصفهان و شیراز در اولویت پوشش قرار گرفته اند. برنامه ریزی ما اینست که سیستم در پاییز ۱۴۰۵ در دسترس کاربران قرار گیرد؛ البته ارایه عمومی باید متناسب با تکمیل آزمون های فنی، کیفیت داده ها و آمادگی زیرساخت صورت گیرد.
معیار موفقیت ایران زمین فقط زمان رونمایی نیست، بلکه میزان استفاده حقیقی کاربران، کیفیت خدمات، تنوع محصولات و توانایی سیستم در پاسخ گویی به نیازهای کشور خواهد بود.
تصاویر ایران زمین با چه تناوب زمانی به روز می شوند و دقت مکانی آنها چقدر است؟
دراین خصوص باید میان قدرت تفکیک مکانی تصویر، دقت مکانی آن و تناوب تصویربرداری تفاوت قائل شویم. قدرت تفکیک مکانی نشان میدهد تصویر تا چه اندازه می تواند جزئیات سطح زمین را از یکدیگر تفکیک کند؛ اما دقت مکانی به میزان انطباق موقعیت عوارض در تصویر با موقعیت حقیقی آنها روی زمین مربوط است.
تصاویر پانکروماتیک ماهواره خیام حدود یک متر قدرت تفکیک مکانی دارند. در کنار این ظرفیت، پژوهشگاه در عرصه پردازش تصویر و استفاده از فناوری های هوش مصنوعی، همچون شیوه های سوپررزولوشن، فعالیت می کند تا محصولات تصویری با جزئیات قابل استفاده بیشتر تولید نماید.
البته کاهش اندازه پیکسل محصول خروجی در شیوه های سوپررزولوشن، به تنهایی به معنای رسیدن به همان میزان دقت مکانی حقیقی نیست و کیفیت محصولات نهائی باید با شیوه های فنی مناسب ارزیابی و اعتبارسنجی شود.
از نظر تناوب، هدف گذاری اولیه برای بروزرسانی تصاویر مناطق مورد نظر می تواند حدود شش ماه باشد؛ با این وجود، این فاصله به نوع ماهواره، امکان تصویربرداری مجدد از منطقه، شرایط جوی و ابرناکی و ظرفیت دسترسی به داده ها بستگی دارد و در تعدادی مناطق امکان دارد تا حدود ۹ ماه افزایش یابد.
هرچه تعداد ماهواره های در دسترس افزایش یابد و از ظرفیت داده های داخلی و خدمات قابل تأمین از بخش های دیگر هم بهتر استفاده نمائیم، امکان کاهش فاصله زمانی تصویربرداری و ارایه اطلاعات به روزتر فراهم خواهد شد.
آیا شهروندان و کسب و کارها جهت استفاده از این سیستم باید هزینه پرداخت کنند؟ رویکرد ما اینست که دسترسی به اطلاعات فضایی را متناسب با نوع کاربر، نوع داده و سطح خدمتی که دریافت می کند، طراحی نماییم. نیاز یک شهروند برای مشاهده عمومی یک منطقه با نیاز یک شرکت عمرانی، مجموعه کشاورزی یا دستگاه اجرائی برای دریافت تصاویر پردازش شده و تحلیل های تخصصی یکسان نیست.
در این چارچوب، می توان دسترسی عمومی به برخی قابلیت های پایه را از خدمات تخصصی و تجاری تفکیک کرد. خدماتی مانند پردازش اختصاصی تصاویر، تولید محصولات تحلیلی، عرضه کرده های دارای مشخصات فنی خاص و توسعه راه حل متناسب با نیاز یک مشتری می توانند در چارچوب خدمات تجاری عرضه شوند.
جزئیات نهائی تعرفه ها و دامنه خدمات رایگان و تجاری باید برمبنای سیاست مصوب سیستم اعلام گردد. اصل راهبردی ما اینست که دسترسی کاربران تسهیل شود و با این حال، ارایه خدمات تخصصی از یک مدل اقتصادی پایدار برخوردار باشد.
کاربران درحال حاضر چه امکاناتی از ایران زمین دریافت می کنند؟ در سیستم ایران زمین، داده ها و محصولات ماهواره ای در دو دسته اصلی شامل تصاویر آرشیوی پردازش نشده و تصاویر پردازش شده قرار می گیرند. در بخش تصاویر آرشیوی، کاربران می توانند مناطق مورد نظر خودرا به شکل بصری بررسی نمایند و تغییرات سطح زمین را در تصاویر در ارتباط با زمان های مختلف مشاهده کنند.
در بخش تصاویر پردازش شده هم تصاویر تصحیح شده از نظر هندسی و محصولات پیشرفت وضوح ارایه می شوند. این محصولات می توانند بستر مناسبی برای تحلیل های کاربران در عرصه هایی مانند کشاورزی، مدیریت شهری و پایش منابع طبیعی فراهم آورند.
سیستم همینطور قابلیت ارایه ابزارهای اندازه گیری و تحلیل زمین، همچون برآورد مساحت و دسترسی به مدل رقومی ارتفاع زمین را درنظر دارد. البته دسترسی به هر قابلیت باید متناسب با وضعیت انتشار و آماده بودن آن در نسخه مربوط از سیستم تعریف شود.
نادر مکاری، سرپرست پژوهشگاه فضایی خدمات ماهواره خیام برای شهرداری ها و دستگاههای اجرایی؛ پژوهشگاه فضایی به دنبال افزایش درآمد از فروش داده هاست حال چه دستگاه ها یا شرکت هایی مشتری خدمات فضایی پژوهشگاه هستند؟ در این زمینه باید میان مشتری، کاربر داده و مجموعه ای که فقط تفاهمنامه همکاری دارد، تفاوت قائل شویم. مشتری حقیقی مجموعه ای است که نیاز مشخصی دارد و داده یا خدمت فضایی را در یک پروسه عملیاتی به کار می گیرد.
در عرصه سنجش از دور، تصاویر ماهواره خیام برای دستگاههای متقاضی ارایه شده اند و کاربردهایی در پایش توسعه شهری، نظارت بر ساخت وساز و بررسی تغییرات سرزمینی دارند. شهرداری ها همچون کاربران این ظرفیت هستند و صنایع زیرساختی هم می توانند از تصاویر ماهواره ای برای پایش دارایی ها و مسیرهای زیرساختی بهره گیرند.
دستگاههای متولی کشاورزی، منابع طبیعی، محیط زیست، مدیریت بحران و مدیریت زمین هم ظرفیت مهمی جهت استفاده از خدمات فضاپایه دارند.
درآمد فروش داده ها و خدمات ماهواره ای چه سهمی از هزینه های پژوهشگاه را پوشش می دهد؟ برای پاسخ دقیق به این پرسش باید میان درآمد حاصل از فروش مستقیم داده و خدمات فضایی و اعتبارات در ارتباط با توسعه فناوری، اجرای پروژه های ملی و کارهای پژوهشی تفاوت قائل شویم.
پژوهشگاه فضایی مجموعه ای فناورانه و توسعه ای است که قسمتی از ماموریت آن ایجاد ظرفیتهای راهبردی و گسترش فناوری هایی است که امکان دارد بازده اقتصادی آنها در کوتاه مدت ظاهر نشود.
با این حال، اعتقاد داریم خدمات فضایی باید بتدریج از مدل فقط متکی بر تأمین اعتبار پروژه ای فاصله بگیرند و سهم بیشتری از هزینه های خودرا بوسیله ارایه محصولات و خدمات پایدار تأمین کنند. توسعه سامانه هائی مانند ایران زمین، افزایش استفاده عملیاتی از داده های ماهواره ای و ایجاد همکاری اقتصادی با بخش خصوصی در این راه اهمیت دارد.
اگر مقرر است بخش خصوصی وارد این بازار شود، چه تضمینی برای خرید خدمات آن وجود دارد؟ توسعه اقتصاد فضا بدون حضور مؤثر بخش خصوصی امکانپذیر نیست؛ اما حضور بخش خصوصی زمانی پایدار می شود که بازار قابل پیش بینی و سازوکار خرید خدمات شفاف وجود داشته باشد.
به اعتقاد ما، دولت و دستگاههای اجرائی باید در جایگاه تعریف کننده نیاز و مشتری خدمات مورد نیاز خود عمل کنند و تا حد امکان، به جای تصدی همه مراحل توسعه و ارایه خدمت، از ظرفیت شرکت های توانمند بهره گیرند.
یکی از راه حل ها، تعریف قراردادهای مبتنی بر خروجی و عملکرد است؛ به این معنا که دستگاه متقاضی، نیاز خودرا به شکل دقیق مشخص نماید، معیارهای کیفیت و زمان تحویل را تعیین کند و در صورت تحقق تعهدات، خرید خدمت صورت گیرد. در عرصه هایی که نیاز مستمر وجود دارد، قراردادهای چندساله یا چارچوب های خرید دوره ای هم می توانند به کاهش ریسک سرمایه گذاری کمک کنند.
البته تضمین خرید به معنای تضمین سود بدون توجه به کیفیت نیست. شرکت باید از نظر فنی و اقتصادی توان ارائه ی خدمت را داشته باشد و رقابت سالم هم حفظ شود.
یک کسب و کار کوچک چطور می تواند از داده های ماهواره ای درآمد کسب کند؟ خدمات فضایی الزاماً نباید در مقیاس پروژه های بزرگ ملی تعریف شوند. یکی از مسیرهای مهم توسعه اقتصاد فضا، تبدیل داده های ماهواره ای به محصولات ساده، قابل فهم و مقرون بصرفه برای کسب وکارهای کوچک است.
بعنوان مثال، یک شرکت خدمات کشاورزی می تواند با استفاده از تصاویر ماهواره ای، گزارشات دوره ای از وضعیت پوشش گیاهی و تغییرات مزارع تهیه نماید و آنرا در اختیار کشاورزان یا مجموعه های مدیریت مزارع قرار دهد.
یک شرکت فعال در عرصه ساخت وساز و املاک هم می تواند از تصاویر به روز جهت بررسی تغییرات محیطی و توسعه کالبدی مناطق استفاده نماید. کسب وکارهای فعال در عرصه محیط زیست هم قادرند خدمات پایش پوشش گیاهی، تغییرات سطح زمین و بررسی مناطق لطمه دیده را به مشتریان خود عرضه کنند.
در این مدل، کسب و کار کوچک الزاماً احتیاجی به ماهواره یا زیرساخت پردازشی مستقل ندارد؛ بلکه می تواند از داده ها و ابزارهای آماده استفاده نماید و بوسیله تحلیل تخصصی و ارایه گزارش، ارزش افزوده ایجاد نماید. ایران زمین می تواند یکی از زیرساخت های این زنجیره باشد.
نادر مکاری، سرپرست پژوهشگاه فضایی منظومه ناوبری بومی چه زمانی به خدمت عمومی تبدیل می شود؟ درحال حاضر کدام بخش از طرح منظومه ناوبری در مرحله پژوهش، آزمایش یا توسعه قرار دارد؟ در عرصه ناوبری باید میان طراحی یک منظومه ماهواره ای مستقل، توسعه شیوه های تقویت سیگنال های موجود و استفاده از شیوه های ناوبری فرصت محور تفاوت قائل شویم. این مسیرها از نظر فنی، سرمایه گذاری، زمان اجرا و نوع کاربرد یکسان نیستند و می توانند در کنار یکدیگر قسمتی از راهبرد ناوبری کشور را تشکیل دهند.
در کنار بررسی گزینه های منظومه اختصاصی و شیوه های تقویتی و فرصت محور، پژوهشگاه درحال گسترش فناوری های زیرساختی مورد نیاز برای منظومه های ماهواره ای هم هست. همچون این موارد، گسترش فناوری ارتباطات میان ماهواره ای است که در مدیریت و تبادل داده میان ماهواره ها نقش مهمی دارد.
برای بیان دقیق مرحله پیشرفت هر بخش باید وضعیت طراحی، ساخت نمونه، آزمایش آزمایشگاهی و آزمون عملیاتی به شکل جداگانه گزارش شود. نمی توان شروع یک فعالیت پژوهشی را معادل آماده بودن یک خدمت عملیاتی دانست.
چه زمانی می توان اولین کاربرد عملی ناوبری بومی را در یک خدمت عمومی دید؟ زمان ارایه اولین خدمت عمومی به این بستگی دارد که کدام مسیر ناوبری انتخاب گردد و آن مسیر برای چه نوع کاربردی طراحی شده باشد. برخی شیوه های تقویتی یا فرصت محور امکان دارد برای کاربردهای محدود، زودتر از یک منظومه مستقل قابل آزمایش باشند؛ در مقابل، ایجاد یک منظومه کامل ناوبری به زیرساخت، آزمون و اعتبارسنجی گسترده تری نیاز دارد.
باید میان نمایش یک قابلیت فنی، اجرای طرح آزمایشی در محیطی محدود و ارائه ی خدمت عمومی پایدار تفاوت قائل شویم. در پروژه ای حساس مانند ناوبری، صرف موفقیت یک آزمایش کافی نیست و دقت موقعیت یابی، پایداری، پوشش، دسترس پذیری و عملکرد سیستم در شرایط مختلف هم باید ارزیابی شود.
زمان بندی قطعی باید بعد از تثبیت مسیر فنی، تکمیل برنامه آزمون و مشخص شدن الزامات خدمت اعلام گردد.
آیا تلفن همراه معمولی می تواند از این خدمات استفاده نماید یا به گیرنده جدید نیاز است؟ پاسخ این پرسش به معماری فنی خدمت ناوبری بستگی دارد. اگر خدمت بر پایه سیگنال هایی باشد که گیرنده تلفن همراه قابلیت دریافت و پردازش آنها را دارد، امکان دارد استفاده از آن با دستگاههای موجود امکانپذیر باشد. اما اگر دریافت سیگنال به باند فرکانسی، شکل موج یا قابلیت سخت افزاری خاصی وابسته باشد که در تلفن همراه معمولی وجود ندارد، به گیرنده سازگار یا تجهیزات تکمیلی نیاز خواهد بود.
هدف ما اینست که در طراحی خدمات ناوبری، سازگاری با تجهیزات موجود و کاهش هزینه استفاده برای کاربران را تا حد امکان درنظر بگیریم. با این وجود، اعلام سازگاری قطعی با تلفن های همراه متداول باید بر پایه آزمون عملی و مشخص شدن معماری نهائی خدمت صورت گیرد.
برای سنجش پیشرفت این پروژه هم باید فاکتورهای مشخصی مانند دقت موقعیت یابی، دسترس پذیری خدمت، پایداری عملکرد، زمان ضروری جهت تعیین موقعیت و مقاومت در مقابل اختلال تعریف و نتایج آزمون ها برمبنای همان معیارها گزارش شوند.
خسارت حمله به پژوهشگاه فضایی ایران چه بود؟ پس از حمله به پژوهشگاه، مهم ترین چیزی که از دست رفت چه بود؛ ساختمان و تجهیزات، زمان اجرای پروژه ها یا قسمتی از ظرفیت علمی انباشته شده طی سال ها؟ در چنین رخدادی، خسارت را نمی توان فقط با لطمه های فیزیکی به ساختمان ها و تجهیزات سنجید. هرچند لطمه به زیرساخت ها و امکانات تخصصی اهمیت دارد، نتایج آن می تواند بر زمان اجرای پروژه ها، روند آزمون ها، بهره برداری از تجهیزات و استمرار کارهای علمی هم اثر بگذارد.
در یک مجموعه فناورانه، تجهیزات تخصصی، محیط های آزمایشگاهی و زیرساخت های آزمون حاصل سرمایه گذاری و تلاش طولانی مدت هستند. بازسازی آنها فقط به معنای جایگزینی یک دستگاه یا ترمیم یک ساختمان نیست، بلکه باید شرایط ضروری جهت برگشت زنجیره کارهای پژوهشی و مهندسی هم فراهم گردد.
با این وجود، ظرفیت علمی یک مجموعه فقط در ساختمان و تجهیزات آن خلاصه نمی گردد. دانش فنی، تجربه انباشته متخصصان و توانایی طراحی و حل مساله از سرمایه های اساسی پژوهشگاه هستند. حفظ و تداوم فعالیت این سرمایه انسانی، در کنار احیای زیرساخت ها، برای ما اهمیت ویژه ای داشته است.
بعد از این حادثه، اولویت ما برگرداندن زیرساخت های ضروری برای ادامه پروژه های فضایی و کاهش وقفه در برنامه های توسعه ای بوده است. بخش مهمی از ظرفیتهای ضروری برای پیشبرد پروژه ها احیا شده، هرچند برگشت کامل به وضعیت مطلوب و پیشرفت همه زیرساخت ها فرایندی است که باید مرحله به مرحله صورت گیرد.
اگر بخواهم جمع بندی کنم، خسارت اصلی را باید در سه سطح دید: لطمه فیزیکی، وقفه در برنامه ها و هزینه بازسازی ظرفیت عملیاتی. در مقابل، حفظ دانش تخصصی و استمرار فعالیت نیروهای توانمند از مهم ترین عوامل برگشت پژوهشگاه به مسیر توسعه بوده است.
شرکای خارجی بازسازی پژوهشگاه چه کشورهایی هستند و این پروسه در چه مرحله ای قرار دارد؟ در مبحث بازسازی پژوهشگاه، اصل راهبردی ما اینست که ضمن استفاده از ظرفیتهای داخلی، از هرگونه همکاری علمی و فناورانه ای که بتواند به تسریع بازسازی، پیشرفت زیرساخت ها و توسعه پتانسیلهای تخصصی کشور کمک نماید، استقبال نماییم.
با این وجود، در معرفی شرکای خارجی باید میان مذاکره، اعلام آمادگی برای همکاری، تفاهم اولیه و توافق اجرائی تفاوت قائل شویم. نام بردن از یک کشور بعنوان شریک اجرائی زمانی دقیق است که سطح همکاری، مبحث مشارکت و وضعیت توافق مربوط مشخص شده باشد. بنابراین، نام کشورها و جزئیات هر همکاری باید برمبنای توافق های رسمی و قابل اعلام منتشر شود.
در بخش بازسازی هم اولویت با زیرساخت هایی بوده است که برای ادامه طراحی، ساخت، آزمون و توسعه سیستم های فضایی ضروری هستند. رویکرد ما اینست که بازسازی فقط به برگرداندن شرایط گذشته محدود نشود، بلکه مهلتی برای بهبود چیدمان زیرساخت ها، افزایش راندمان و پیشرفت قابلیت های فنی فراهم آورد.
میزان پیشرفت بازسازی باید برمبنای فاکتورهای روشنی همچون وضعیت احیای تجهیزات، آماده به کاری لابراتوار ها، امکان انجام آزمون های تخصصی و برگشت پروژه ها به برنامه اجرائی سنجیده شود. معیار ما فقط اعلام پایان عملیات ساختمانی یا امضای توافق همکاری نیست، بلکه برگشت زیرساخت ها به چرخه عملیاتی و افزایش توان اجرای پروژه هاست.
سرانجام، موفقیت پژوهشگاه فضایی ایران را باید علاوه بر پیشرفت های فنی، با میزان استفاده از محصولات، کیفیت خدمات، ایجاد بازار فضایی و سهم فناوری فضایی در بهبود مدیریت منابع و خدمات عمومی هم ارزیابی کرد. هدف ما اینست که صنعت فضایی کشور نه فقط در تولید فناوری، بلکه در ایجاد ارزش اقتصادی و اجتماعی برای مردم هم نقش مؤثرتری ایفا کند.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان رهاتل در مورد این مطلب