سوخو ۳۷ ترمیناتور، جنگنده ای با سرعت و مانورپذیری فوق العاده
به گزارش رهاتل، سوخو ۳۷ ترمیناتور، جنگنده آزمایشی و فوق العاده ای از روسیه که با قابلیت های مانورپذیری بی نظیرش تحسین جهانی را برانگیخت، اما هیچگاه به مرحله تولید انبوه نرسید.
به گزارش رهاتل به نقل از خبر آنلاین، به نقل از گجت نیوز، در دوران پایانی جنگ سرد، شرکت سوخو کوشش کرد با نوآوری های بی سابقه، نسل جدیدی از جنگنده های روسی را معرفی نماید. یکی از نتایج برجسته این تلاش، توسعه جنگنده Su-37 بود که قرار بود مرزهای دینامیک پرواز را جابجا کند. این هواپیمای منحصربه فرد با تأکید بر مانورپذیری فوق العاده و سیستم های پیشرفته، امیدهای زیادی را برای برتری هوایی در آینده به وجود آورد.
سوخو ۳۷ ترمیناتور یکی از تاثیرگذارترین هواپیماهای جنگی روسیه بود. این جنگنده در طول دهه ۱۹۹۰ میلادی در نمایشگاه های هوایی، تماشاگران را شگفت زده می کرد اما متاسفانه هیچ گاه وارد خدمت عملیاتی نشد. در حقیقت تنها یک نمونه اولیه از آن ساخته شد.
با وجود نابودی نمونه اولیه Su-37، روس ها از آن به عنوان بستری برای آزمایش فناوری ها و مهارتهای جدید استفاده کردند که در نهایت در دیگر اعضای خانواده فلنکر مانند Su-27 و Su-35 به کار گرفته شدند. توسعه این جنگنده در دهه ۱۹۸۰ میلادی و در اوج جنگ سرد شروع شد و سوخو در آن زمان آزمایش موتورهای با قابلیت تغییر بردار رانش را شروع کرد. این فناوری ابتدا روی نمونه Su-27M آزمایش شد و بعدا به خصوصیت برجسته Su-35 نیز تبدیل شد. راهکار هوشمندانه سوخو این بود که موتورها مستقیما به کنترل هواپیما کمک کنند تا در زوایای حمله بالا و سرعت های بسیار پایین، سطوح کنترل آیرودینامیکی گرفتار مشکل نشوند.
T10M-11 که یازدهمین نمونه اولیه Su-27M بود، در نهایت به Su-37 تبدیل شد. این هواپیما به موتورهای توربوفن با پس سوز لیولکا-ساتورن AL-37FU مجهز شد که نازل های آنها می توانستند حدود ۱۵ درجه به بالا یا پایین منحرف شوند. سوخو ۳۷ ترمیناتور برای بار اول در تاریخ ۲ آوریل ۱۹۸۶ میلادی توسط خلبان آزمایشی مشهور روس، «یوگنی فرولوف»، از ژوکوفسکی به پرواز درآمد. این جنگنده توانایی انجام مانورهایی را داشت که هر هواپیمای جنگی معمولی را گرفتار واماندگی می کرد. قابلیت ترکیب بردار رانش با سیستم کنترل پرواز دیجیتالی «Fly-by-wire» در Su-37، امکان مانورپذیری فوق العاده، حتی در سرعت های پایین را فراهم می کرد. در نمایشگاه بین المللی هوایی فارن بورو سال ۱۹۹۶ میلادی، Su-37 مانور رزمی «سوپر کبرا» را در مقابل تماشاگران حیرت زده اجرا کرد. به لطف طراحی آیرودینامیکی منحصربه فرد و موتورهای با قابلیت تغییر بردار رانش، Su-37 به آسانی می توانست مانور «فولروف چاکرا» یا «کولبیت» را انجام دهد که در آن خلبان هواپیما را ۳۶۰ درجه به دور خود می چرخاند در حالیکه در یک منطقه بسیار کوچک از آسمان باقی می ماند.
سوخو ۳۷ ترمیناتور به سنسورهای پیشرفته در کابین خلبان مجهز بود. رادار N011M Bars می توانست ادعا کند که تا ۲۰ هدف هوایی را ردیابی کرده و به شکل هم زمان با ۸ هدف درگیر شود. این هواپیما دارای یک رادار رو به عقب به همراه یک سیستم جستجو و ردیابی فروسرخ (IRST) چشم گیر بود. در همین حال، خود کابین خلبان دارای چهار نمایشگر چند منظوره بود که در مقایسه با هواپیماهای دوران شوروی که قبل از Su-37 تولید شده بودند، پیشرفت قابل توجهی محسوب می شد.
Su-37 حداکثر وزن برخاستی حدود ۳۴، ۹۲۷ کیلوگرم داشت. حداکثر سرعت آن بیشتر از ۲٫۵ ماخ بود و سقف پروازی آن به حدود ۱۷، ۹۸۳ متر می رسید. این جنگنده همینطور از قابلیت های رزمی قابل توجهی برخوردار بود. هواپیما دارای ۱۲ جایگاه حمل تسلیحات خارجی بود که قادر به حمل حدود ۷، ۹۸۳ کیلوگرم مهمات بود.
سرنوشت سوخو ۳۷ ترمیناتور قربانی آشفتگی های سیاسی و رکود اقتصادی روسیه بعد از فروپاشی شوروی شد. حتی پیش از سقوط غم انگیز آن در سال ۲۰۰۲ میلادی، این هواپیما به علت کاهش قابل توجه بودجه دفاعی روسیه و بقای شرکت سوخو از راه فروش های خارجی، وارد تولید انبوه نشد. Su-37 تمام دوران حرفه ای خویش را یا درحال پرواز برای تحت تأثیر قرار دادن تماشاگران در نمایشگاه های هوایی بود یا به عنوان بستری برای آزمایش تکنولوژیهای جدید به کار می رفت که در نهایت در دیگر جنگنده های روسی ادغام شدند.
منبع: رهاتل
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان رهاتل در مورد این مطلب